Jannetjen van Jacob

www.jannetjen.nl

 home stamboom gezin reüni foto's nieuws gastenboek                 


Je bent hier op de nieuws pagina van de website.

Heb je wat te melden, gebeurte er iets bijzonders in de familie of is iets een
berichtje waard:
even een mailtje
naar de
w e b m a s t e r




 

Kerstwens Tante Gre Busbroek                          december 2014

Klik hier voor de Kerstgroet van Gre Busbroek -Oost

 

 

Restauratie graf Jannetjen van Jacob                               31 okt 2014
Er kwam ons ter ore dat het graf van Jannetjen van Jacob, Jacob van Urk en Hendrik Oost in een vervallen staat verkeerde. Nu kun je denken: "watzouwet" maar dit was natuurlijk onze eer te na.
Al snel werd er een aktie ontketend om de benodigde revenuen bij elkaar tekrijgen. Iedereen kreeg een mailtje met de vraag om geld over te maken en na 3 weken was het streefbedrag bij elkaar en kon de opdracht verstrekt worden.

Het resultaat is om trots op te zijn. Om dit alles te controleren heeft Henk Jzn. de laatste nog in leven zijnde dochter, tante Gree Busbroek -Oost, opgehaald om te kijken of het resultaat haar goedkeuring kon wegdragen.

Om te zien hoe dat eraan toeging kun je op deze link klikken voor een filmpje op youtube.

Na de inspectie was er natuurlijk tijd om een visje te eten. Henk Jzn. had heerlijke gebakken tongetjes en daar werd volop van genoten. Henk dook in de boekenkast en liet tante Gre de bijbel zien die Opoe kado deed aan Opa bij zijn pensionering.

             

Zo werd het een leuke dag voor tante Gre en bracht Henk haar die middag weer terug naar Zwolle.

Alle gulle gevers aan het restauratieproject hartelijk dank.

Henk Jzn. en Pieter Gzn.

 

Tante Rie overleden

25 juli 2014

Tante Rie 103

4 juli 2013

Het was weer een hele belevenis. Henk en Pieter waren in Haarlem bij tante Rie om haar 103e verjaardag te vieren.

 

 

Jannie van Ome Ab en tante Neeltje overleden

13 november 2012


 

Henk en Piet van Hendrik van Piet op verlaat verjaardags bezoek bij tante Rie

3 aug 2012

Henk en Piet Brouwer hebben hun jaarlijkse bezoek gebracht bij hun 102 jarige tante Rie en werden ontvangen met koffie,gebak en een heerlijke lunch die bestond uit soep broodjes en fruit.

Er werden weer veel gebeurtenissen opgehaald die ze samen met tante Rie en ome Roel beleeft hadden op Urk en in Medenblik.

Ze werden wel meteen aan het werk gezet, want het overloop licht was kapot.
De traplift werd gedemonstreerd met de trotse tante Rie aan de knoppen.
En direct zoals altijd zei ze toen: "Tot volgend jaar want ik moet nu de meegebrachte paling stoven".....

 

 

Tante Rie 102 jaar 4 juli 2012
Het bos bloemen was overweldigend. Namens alle neven en nichten hebben wij, Henk en Pieter, het prachtige boeket overhandigd en tante Rie gefeliciteerd met haar 102de verjaardag.

 

Het was weer een belevenis te zien hoe vitaal en levenslustig Tante Rie is.
Ook vond ze het erg leuk dat Jeanet van tante Gre en Jannie van tante Hiek eerder die week langs waren gekomen om haar te feliciteren.

 

Piet van Hendrik van Piet geridderd 25 november 2011

Met dank aan het Urkerland.

Doopfeest Gabry Elle, het nieuwe schip van Jan en Annet Busbroek. Vrijdag 16 september 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Het was een gezellig feestje op de Blauwe Hand bij Jan en Annet Busbroek. Ter gelegenheid van de doop van hun nieuwe schip was er een feestje. Na de doop klonken we op een behouden vaart. En er was een orgineel "Kapiteins diner".
Je kunt je Urker afkomst natuurlijk niet verraden!!!

Het was weer erg gezellig, of niet Tante Gre??

 

Tante Rie Zwaan -Berkhout 101 jaar Maandag 4 juli 2011
Het is inmiddels een goede gewoonte van Henk van Jan Oost en Pieter van Geert Oost om tante Rie namens alle neven en nichten te feliciteren met haar verjaardag.

Tante Rie maakt het goed, praat honderd uit en genoot van ons bezoek.
Namens alle neven en nichten hebben we haar een prachtig boeket bloemen overhandigd.

 

Jaap van Bettie van Jan Oost overleden Dinsdag 26 april 2011

Interview met Tante Rie in het Haarlems Dagblad Zaterdag 3 juli 2010

Rie Zwaan Berkhout (100) uit Haarlem kijkt terug op een veelbewogen leven.

"Positief blijven ondanks verdriet"

Door Margot Klompmaker

Haarlem - Morgen wordt ze 100, maar als je zegt 80 dan geloof je het ook. Rie Zwaan
-Berkhout uit Haarlem is het voorbeeld hoe je op oudere leeftijd nog vitaal in het leven kan staan.

Toegegeven: ze is gezegend met een lenig lijf. "Ik doe elke dag gymnastiekoefeningen." Ook geestelijk is ze uiterst scherp.En het leven is haar nog steeds lief. "Ik ben niet bezig met de dood. Ik ben een optimist en geniet. en ik heb zoveel lieve mensen om me heen die me willen helpen. Ik ben nooit alleen." Dochter Henriette(65) zit naast haar moeder. Af en toe souffleert ze, maar dat is eigenlijk niet nodig. Moeder Rie heeft alles nog in haar hoofd. "Ach, ik kan zoveel vertellen." De Haarlemse heeft een bewogen leven achter de rug. Ze is geboren in Den Haag in 1910. Op eenjarige leeftijd verhuisden haar ouders naar Haarlem, waar haar vader ging werken als typograaf bij het Haarlems Dagblad. "Je zou kunnen zeggen dat ik al zo'n 100 jaar de krant lees," grapte ze. "Want ook toen ik een tijd in Medemblik woonde ben ik geabonneerd gebleven."

Toneel
Na de lagere school gein Rie werken bij interieurzaak Oosten in de Barteljorisstraat. Rie was een creatief meisje, dat graag zong en acteerde. Zo leerde ze in 1929 haar eerste man kennen, Roelof Tiede Oost. Een jongen van het eiland Urk, die voor onderwijzer studeerde aan de Haarlemse kweekschool. "We gaven een optreden op zijn school. Hij was souffleur. Zo is het gekomen." Roelof en Rie waren zes jaar verloofd voordat er kon worden getrouwd. "Het was lastig werk te vinden, want het was natuurlijk crisistijd." Uiteindelijk vond Roelof een baan in Medemblik als postier in het provinciaal ziekenhuis. Het stel trouwde in 1936. Ook in Medemblik deed Rie aan toneel: ze speelde in de revue. "Toen kwam de oorlog. Roelof rolde via het ziekenhuis in het verzet. Er gebeurde daar van alles. In de kelder zaten onderduikers, er stonden geheime zenders." In januari 1945 werd Roelof opgepakt. "In maart is hij gefusilleerd, een maand voor de bevrijding. Hij ligt begraven op de Erebegraafplaats in Bloemendaal." Rie, toen 36, bleef achter met twee dochters van zes maanden en vier jaar. "Het was een verschrikkelijke tijd. Ik was helemaal van de kaart. Maar ik moest door voor de kinderen." er kwam hulp van Jaap Zwaan, een bekende Haarlemse musicus en dirigent. Rie en Jaap kenden elkaar al langer, omdat Rie in zijn koor had gezongen. "We waren bevriend gebleven. Ik wilde graag weer naar Haarlem, maar kon geen woonruimte vinden. Hij stelde voor om bij hem in huis te komen. Dat was groot genoeg. Jaap was weduwnaar met een dochter. In 1947 trok Rie met haar kinderen bij hem in. Tussen die twee bloeide gaandeweg de liefde op. "Dat heeft wel even geduurd. We moesten naar elkaar toe groeien." In 1949 trouwden ze. Toen sloeg het noodlot andermaal toe. Jaap Zwaan pleegde zelfmoord. Zijn dood kwam voor Rie volkomen onverwachts. "In zijn afscheidsbrief schreef hij dat hij zich lichamelijk en geestelijk niet goed voelde. Waarom? Ik weet het niet. Jaap was absoluut geen sombere man.

Ontroerend
De dag van zijn dood staat zowel Rie als dochter Henriette nog duidelijk voor ogen.
Rie: "Jaap had Henriette naar school gebracht en nam voor mij een bos bloemen en een lekker stuk zeep mee. Toen gaf hij mij een kus en vertrok naar de Nieuwe Gracht om les te geven. Dat was de laatste keer dat ik hem zag." Henriette: "Ik hoorde het de volgende dag. Toen ik beneden kwam zaten oma en opa daar. Mijn moeder huilde." Rie: "Ik weet nog dat jij op een gegeven moment zei:"kom maar in mijn armen mamma" Dat was ontroerend." Hoe ga je verder als je twee echtgenoten hebt verloren in vijf jaar tijd? "Ik heb nooit bij de pakken neergezeten. Nooit. Daar ben ik het type niet voor. Ik moest door." Rie zat zonder inkomen en ging kamers verhuren in haar woonhuis. Henriette: "En we zijn niets tekort gekomen, hoor. Moeder heeft fantastisch voor ons gezorgd." Op haar vijfenveertigste vond Rie het tijd om weer iets leuks voor zichzelf te doen: ze ging sporten. "Ik was als kind al goed in turnen en hardlopen. Ik ben nog kampioen hardlopen op de 100 meter geweest. Maar ja, mijn eerste man vond dat hardlopen in een kort broekje maar niks. Dus dat mocht niet meer. Later ben ik gaan tennissen en heb badminton gespeeld tot ik 89 jaar was. Ik heb er veel vriendschappen aan overgehouden."

Rie woont nog steeds op zichzelf. "Ik heb een keer in de week hulp, boodschappen doet de buurvrouw. Elke dag komen mensen langs. Ik ben nooit alleen. Er zijn zoveel mensen die voor me zorgen." Het verzorgingshuis? Asjeblieft niet. Dochter Henriette: "Twee jaar geleden vond moeder het toch wel erg belastend worden voor haar omgeving. We informeerden bij een verzorgingstehuis in Amstelveen. Daar kon ze meteen terecht. Toen we daar binnen kwamen zei ik meteen: da's niks. Een veel te kleine kamer en demente bewoners. Niemand om een praatje mee te maken. We zijn meteen terug gegaan. Dus woont Rie nog steeds lekker in haar eigen huis. Wat is haar geheim? "Een positieve levensinstelling en jezelf blijven. Ikheb een mooi leven gehad en hele mooie dingen mogen doen. Ik ben gezond. Dus ben ik een bevoorrecht mens."

Met dank aan Frits van Bet van Jannetjen van Jacob.

Klaas Hoekman van Kloas van Abbesien op Urk 30 juni 2010

Eens een Urker, altijd een Urker

Klaas Hoekman (68) emigreerde in de jaren vijftig met zijn familie naar Australië. Hij was twaalf jaar, kreeg een ander leven, maar bleef een Urker. Als de klanken van Hallelujah, Crescendo of het Onger Oensien door zijn woning in het Zuid-Australische Terang klinken, weet zijn vrouw Ria hoe laat het is: Klaas heeft heimwee.

Klaas en Ria genieten momenteel van een vakantie op Urk. Ze hebben er al vier weken op zitten en maken plannen voor de twee weken die nog resten. De vakantie bestaat vooral uit familiebezoekjes en -uitjes. Een zeiltochtje met neef Klaas (de dokter, een week Bretagne met nicht Grietje, een gezellig avondje met neef Abbelie; voor de Australische Klaas is het allemaal intens genieten. ,,Klaas wordt op Urk overal herkend”, zegt Ria. ,,Hij heeft meteen contact. Met iedereen, alsof hij nooit weggeweest is.” De taal is geen probleem, want Klaas drukt zich uit in Engels, Nederlands en Urkers. Ook in die volgorde, want het Engels overheerst. Illustratief: ,,As ik Urkers praot, I change automatically to vreems and English.” Het is het logische gevolg van bijna zestig jaar wonen en leven in Australië. Vandaar dat Klaas wat zenuwachtig is voor een interview met de lokale radio Urk FM: ,,Jan van Flip wil m'n op de radio eawen, maar ik kak nou al in m'n broek, want wat moet ik zeggen?”

Eigen dialect
De familie Hoekman emigreerde in 1954. Eerst vertrok vader Lub, daarna volgde moeder Hiltje met de vier kinderen. Het gezin sprak nog een aantal jaren het eigen dialect met elkaar, maar gaandeweg werd een vissien fish en een aarepel potato. De band met Urk bleef en is er nog steeds. De familie leest bijvoorbeeld iedere week nog Het Urkerland. ,,De krant gaat daarna naar andere Australische adressen en belandt uiteindelijk in een bejaardentehuis, waar veel Nederlanders wonen. Ze zijn dol op die krant en lezen zelfs de verslagen uit de Urker politiek”, vertelt Klaas.

De ontmoetingen met familie voelen voor Klaas als een warme deken, maar dat zijn ook de kerkdiensten in de Bethelkerk. ,,Vooral het zingen met zoveel mensen doet me wat. Sommige psalmen of liedjes raken me behoorlijk. Pasgeleden was dat nog het 'Abba, Vader'. Prachtig, om dat zo met elkaar te zingen. Die massale samenzang roept ook herinneringen op aan vroeger. Aan de tijd dat ik nog kind was en met mijn familie in de kerk zat.” Ria, tot slot: ,,Als we hier naar de kerk gaan, nemen we veel zakdoekjes mee.”

Klaas en Ria Hoekman uit Australië genieten van een vakantie op Urk.

Met dank aan het Urkerland.
 

Tante Rie viert haar hondertste verjaardag 4 juli 2010
De laatste jaren maken we melding van de verjaardag van tante Rie. Dit jaar is wel heel bijzonder. Ze wordt maar liefst 100 jaar. Dit kan natuurlijk niet 0ngemerkt voorbij gaan. Er werd een groot feest georganiseerd afgelopen zondag 27 juni. Het was een prachtige dag, veel familie en heerlijk eten.
Bekijk de onderstaande impressie van Pieter.

 

Onze hartelijke felicitaties voor Tante Rie, haar kinderen en kleinkinderen.
Byzonder was natuurlijk de aanwezigheid van de 2 andere oudsten van de familie.

  
 
 

Jannie Mondria Oost overleden 23 maart 2010
Afgelopen dinsdag morgen is Jannie Mondria -Oost, dochter van Geert Oost,  overleden. Jannie was al geruime tijd ziek. Ze had een ziekte van haar slijmvliezen en moest regelmatig voor behandelingen naar het ziekenhuis. Na het overlijden van haar schoonzoon Andries (zie hieronder) ging het slechter met Jannie. Ze vermagerde en was erg vermoeid. Na verder onderzoek bleek ze longemfyseem te hebben. Het ademen werd haar steeds moeilijker, tot ze uiteindelijk overleed.

Jannie leefde uit de kracht van haar geloof:

 

 

Uit het oude komt het nieuwe,
uit de dood verrijzenis.
Ik mag leven omdat Christus
ook voor mij verrezen is.
Als ik hier nog lijd,
Weet ik: niemand scheidt
mij nog ooit van mijn verlosser
in de eeuwigheid.

klik hier voor de rouwbrief

 

Henk van Bet weer in het nieuws  juli 2009

Klik hier voor het complete artikel in PDF

 

Henk van Bet van Jannetjen van Jacob geridderd              29 april 2009
Henk Brouwer was zeer verrast toen er vorige week een brief van de burgemeester op de mat viel. Hij werd uitgenodigd om op 29 april om half 11 op het gemeentehuis te komen omdat er iemand van zijn kennissen geridderd zou worden.

Zich van geen kwaad bewust ging Henk op pad en schrok toen hij in de raadszaal een aantal familieleden zag zitten.

Pieter Oost, ingelicht door de aanzetter van dit alles, Henk van Jan Oost, maakte de volgende impressie:

 

 

 

Het was een feestelijke dag voor Henk, de kinderen en kleinkinderen.
Namens de hele familie van harte gefeliciteerd........

 

Andries Keuter overleden              november 2008

Tot ons groot verdriet is, veel te vroeg, na een zware dappere strijd tegen een ongeneeslijke ziekte overleden, mijn dappere lieve man en mijn lieve papa 

Andries Keuter

*12 september 1974                                  28 november 2008

Hennie Keuter -Mondria
Tamara
(dochter van Jannie van Geert Oost)

Wees maar niet bang wanneer de nacht gaat komen:
juist als het donker is ben Ik je zeer nabij.
Ik wil Mijn liefde over je doen stromen
mijn moede kind - vertrouw je toe aan Mij.
Ik zal je helpen om je pijn te dragen,
want ik droeg ook Mijn deel aan smart en pijn.
Geef Mij je hand. Durf je het zó te wagen
met Mij te gaan? Ik zal je Helper zijn.
Wees maar niet bang kind, want je zult Mij vinden
wanneer je over 't water loopt, recht naar Mij heen.
Je zult niet zinken: Ik beveel de winden
en stil de storm. Ik laat je nooit alleen.

Arubastraat 29
8321 GX Urk

De begrafenis heeft dinsdag 2 december 2008 plaats gevonden op begraafplaats
de Vormt, na een rouwdienst in de Bethelkerk waarin voorging Ds. Hellinga.

 

Hennie van Piet overleden          november 2008 Pieter

Tante Rie 98 jaar

juli 2008 Pieter en Henk

Henk belde me van de week dat tante Rie jarig was. Ze bereikte de bijzondere leeftijd van 98 jaar. Net als vorig jaar zijn we namens alle neven en nichten afgereisd naar Haarlem om haar en haar kinderen te feliciteren met dit heuglijke feit.

Ook Betsy van Henk (Jan Oost) verjaarde op de zelfde datum: 4 juli. Betsy werd 65 jaar en natuurlijk was er feest in Tollebeek.

Hieronder een impressie van ons bezoek aan tante Rie.

 

 

Biografische gegevens over Roelof Oost                  sept 2007 Pieter Oost
Via Meino Schraal kreeg ik een kopie van een bladzij uit een boek wat biografische gegevens bevat van mensen die in de oorlog zijn omgekomen.


naam:
geboren:
overleden:
burg. staat:
geloof:
beroep:
vindplaats:
grafvak:
graftekst:

 


Roelof Tiede Oost
11 maart 1908 te Urk
12 maart 1945 te Amsterdam
gehuwd
Nederlands Hervormd
Klerk te Medemblik
Grafkuil GG (gedenksteen 3)
3
Een en dezelfde Heiland heeft ook aller smarten geleden.

Roelof Oost woonde met zijn gezin op Vooreiland 17 in Medemblik, werkte -eerst als portier, later als klerk- in het Provinciaal Ziekenhuis en was daarnaast afdelingsadministrateur van ziekenfonds Nezifo.

In de loop van de oorlog uitte hij zich vaak fel anti-NSB en anti-Duits. Sedert 1942 verleende hij hulp aan onderduikers, bijvoorbeeld door het verzorgen van huisvesting. Daarnaast verspreidde hij diverse illegale bladen, waaronder Vrij Nederland.
In de laatste oorlogsmaanden luisterde hij in het kantoor van het ziekenhuis naar een daar verborgen radiotoestel. Hij noteerde de berichten van de Engelse zender, typte deze uit en verspreidde ze onder personeelsleden van het ziekenhuis en andere vertrouwde personen.

Begin 1945 dook Oost enige tijd onder. Op 14 februari -op het moment waarop hij meende zich weer vrij te kunnen bewegen- werd hij gearresteerd in zijn woning. Na gevangenschap te hebben ondergaan in de HvB in Alkmaar en aan de Amsterdamse Weteringschans (kijk bij de foto's), werd hij op 12 maart 1945
-samen met 2 collega's: eerste ziekenverpleger W. Boonstra en boekhouder P.F. Brittijn- in Amsterdam gefusilleerd.

bron: boek??

Tante Rie 97 jaar

   aug 2007 Pieter Oost

Toen Henk van Jan Oost mij opbelde en vertelde dat tante Rie 97 jaar werd moesten we haar natuurlijk namens alle neven en nichten gaan feliciteren. In de auto en op naar Haarlem. Gelukkig wist Henk de weg want ik was nog nooit bij tante Rie geweest. Na eerst een groot bos bloemen te hebben gekocht met daaraan een kaartje met felicitaties van alle neven en nichten, belden we aan. Tante Rie deed zelf open en was erg verbaast ons te zien. We werden natuurlijk meteen aan de koffie met gebak gezet.

Tante Rie zag er uitstekend uit voor haar 97 jaar. Ongelooflijk. Omringd door haar dochters, nichtjes, familieleden en natuurlijk tante Femmie, werd het een gezellig uurtje.

Meteen toen we weer thuis waren heb ik alle neven en nichten een e-mailtje gestuurd met het verzoek een kaartje naar de jarige te sturen. Nou, hieraan is gehoor gegeven. Bloemen, Cadeautjes en veel kaarten waren het resultaat.

We maakten de volgende foto's:

 

Op uitdrukkelijk verzoek van de oude tantes houden we de volgende reünie niet over 2 jaar maar volgend jaar al. Ze kunnen niet wachten tot het volgende feestje op Urk.

 

Gruune vingers

juni 2005 Urkerland

Wie ideeën op wil doen voor de tuin, kan zaterdag 18 juni langs heel wat Urker adressen ‘strunen’. Plaatsgenoten gunnen anderen een kijkje in hun tuin of op de achterstraat. Het festijn is de jaarlijkse activiteit van Tuinclub Gruune Vingers en staat garant voor een ‘bult’ gezelligheid. In de aanloop er naartoe komen alle adressen aan bod in de rubriek Gruune Vingers.

Vooral toeristen genieten van het ginkien in Wijk 3 en dan met name van het tuintje op nummer 24. Alhoewel, van een tuintje is niet echt sprake, maar het piepkleine achterstraatje van de familie Roel Oost staat wel vol met prachtige bloembakken.

Familie Oost, Wijk 3-24.  Piepklein maar o zo fijn....Jaap Bakker is als gids in zijn sas met de achterstraat van de familie Oost, want tijdens de Ginkiestocht laat hij de toeristen gráág zien hoe kleurrijk Urk kan zijn. Het straatje van Roel en Ida is er het levende bewijs van. Ze wonen al 23 jaar in Wijk 3 en ieder jaar bloeit en groeit er van alles achter het huis. ,,Roel is degene die de inkoop doet, de straat inricht en de planten onderhoudT.
Iedere dag krijgen ze water, soms als het echt erg warm is, krijgen ze twee keer. En natuurlijk iedere week een keer Pokon.
Dat hebben ze nodig, dan doen ze het op hun best’’, vertelt Ida. Ook zonlicht krijgen ze in overvloed, want voor twaalf uur schijnen de eerste stralen al door de ginkies.

Pech
Vorig jaar hadden Roel en Ida nogal wat pech met de planten. De ene dag stond alles nog in volle bloei, terwijl een dag later een dikke soort dauw over de planten hing. ,,De ene na de andere plant hield ermee op. We hebben toen bijna alles op moeten ruimen. We hopen dat niet nog een keer mee te maken, want we hadden toen maar weinig bloei op de achterstraat.’’ Een aantal buren van de familie Oost doen overigens fanatiek mee met het mooi maken van het ginkien. Niet vreemd dat de toeristen juist hierlangs geleid worden.

Roel en Ida leven tijdens warme dagen buiten, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Hun achterstraatje heeft een overkapping, waardoor de warmte langer blijft hangen. Als dan ook het potkacheltje brandt, is het helemaal top. Wie plaats neemt op het straatje van de familie Oost, is omringd door prachtig bloeiende planten. ,,Ieder jaar hebben we de petunia, maar de rest varieert. Vorig jaar hadden we veel geraniums, nu wat meer vlijtige liesjes. Eigenlijk zijn we nog steeds op zoek naar de plant waar we de naam niet van kennen. We hebben ’em vorig jaar gezien in Rijssen. Hij had dieprode bloemen, maar zelfs op de veiling van Aals­meer zijn we ’m niet tegengekomen.’’ Volgens Ida lijkt de plant op de amaryllis. ,,We blijven zoeken, want érgens zal ’ie nog wel opduiken.’’

Het Urkerland en ik (Henk van Hendrik van Piet)

juni 2005 Urkerland

Nieuwsgierigheid en Urkers, het lijkt een onlosmakelijke combinatie. Welke rol speelt de Urker krant hierin? In het kader van ‘Zestig jaar Het Urkerland’ komen in deze rubriek de lezers aan het woord.

Het Urkerland als uniek naslagwerk

Hij doet drie dagen over het uitpluizen van Het Urkerland. En dan heeft hij nog niet eens alles gelezen. Genealoog Henk Brouwer is namelijk vooral in Het Urkerland geïnteresseerd als naslagwerk. De familieberichten, de rubriek Welkom en natuurlijk ‘In de Huwelijksboot’ worden door hem zorgvuldig uitgespit voor zijn levenswerk: de stambomen van zo’n 60.000 Urkers.

Henk Brouwer heeft al heel lang een band met Het Urkerland en dat heeft alles te maken met het gezin waarin hij opgroeide. De vader van Henk, Hendrik, werd in 1955 namelijk hoofdredacteur van het plaatselijke nieuwsblad en vanaf dat moment draaide alles in huize Brouwer om ‘de kraant’.

De dagelijkse bezoekjes van ‘Jan Bloemen’ met de nieuwtjes achterop de sigarendoos, de jacht op de landelijke adverteerders die in de beginjaren zo noodzakelijk waren voor het voortbestaan van de krant, het werken tot diep in de nacht om maar op tijd klaar te zijn, Henk weet er alles van. Hij zag van nabij hoeveel impact een bestaan rond de krant had, met name bij zijn vader. Ook toen hij begin jaren zestig samen met zijn echtgenote naar Hoofddorp verhuisde, kreeg Henk nog genoeg mee van de Urkerland-stress, vooral als zijn vader op bezoek kwam. ,,Mijn vader moest vaak naar Amsterdam om daar te overleggen met potentiële adverteerders zoals bijvoorbeeld Douwe Egberts en dan bracht hij ook een bezoekje aan ons. Een keer kwam hij bij ons thuis met twee verschillende schoenen, hij was zo druk geweest dat hij daar pas in de trein achterkwam.”

Foto: Henk Brouwer leest de familieberichtenpagina van Het Urkerland altijd met grote aandacht.Hoewel hij ‘an de walle’ woonde bleef Henk betrokken bij Het Urkerland, zo las hij natuurlijk iedere week de krant, maar hij schreef ook jarenlang het jaaroverzicht voor de laatste krant van het jaar. Ook kwam hij door Het Urkerland in contact met andere Urkers in den vreemde. ,,We hebben een poosje in Barneveld gewoond, daar kreeg ik wel Urkers aan de deur die kwamen klagen omdat ze hun krant niet hadden gehad! En ik heb eens op een heel vreemde manier een Urker ontmoet. Ik stapte mijn voordeur uit en toen kwam er een hoofd boven de straat uit, er waren  namelijk mensen bezig met de riolering. De eigenaar van het hoofd, ene Hendrik Ras, vroeg of ik een Urker was. Hij had gezien dat de postbode een Urkerland bij mij door de brievenbus gooide. En toen raakten we natuurlijk aan de praat...”

De verbondenheid met Het Urkerland is er dus altijd al geweest, maar toch is Henk Brouwer geen persoon die de krant van voor naar achter leest. ,,Sowieso las ik de krant als postabonnee veel beter. Nu ik weer op Urk woon heb ik een paar vaste rubrieken, zoals de Brief uit Gouda van Jan van Flip, die oude huisjes van Albert van Urk en de column van Magda Kramer mocht ik ook altijd graag lezen. Maar zaken zoals politiek en sport volg ik niet.”
Ondanks dat hij het zelf niet leest, is Henk goed te spreken over de zogenaamde ‘Man bijt hond’-berichtjes. ,,Dat hoort bij Het Urkerland. Mensen mogen dat graag lezen, dat zei mijn vader vroeger al.”

Zestigduizend namen
Eigenlijk gaat de meeste interesse van Henk uit naar de familieberichten. Die pagina slaat hij nooit over en dat heeft weinig te maken met nieuwsgierigheid. Henk is namelijk een fanatieke genealoog (stamboomonderzoeker) en mag voor zijn onderzoek graag gebruik maken van de geboorte-, trouw- en rouwadvertenties uit Het Urkerland. Tot nog toe heeft hij een databank met meer dan 60.000 namen van Urkers en kan hij met enige trots melden dat hij tot 1960 alle stambomen compleet heeft. ,,Voor de jaren daarna gaan we natuurlijk door met aanvullen en onderzoeken hoe het precies allemaal zit, maar dat blijft een continu proces. Omdat je tegenwoordig vanwege de wet op de privacy bijna geen informatie meer krijgt van de overheid, moet ik mijn informatie uit andere bronnen halen. Daarom is Het Urkerland voor mij als naslagwerk ook zo belangrijk, eigenlijk onmisbaar.”

Uit het aantal familieberichten blijkt volgens Henk wel dat er een heel grote betrokkenheid is tussen lezer en krant. ,,Ik ben drie dagen bezig met het uitspitten van al die berichten. Dat vind je in geen enkele andere krant in Nederland, ook niet in de lokale bladen. Die ‘van wie is dat er iene’-vraag die hier zo sterk leeft, is uniek.”

 

Verslag bezoek Ethiopië

28 februari  tot 7 maart 2005.

Verslag van Henk en Judy (Harm Oost) van hun bezoek aan Save Heaven, hun project in Ethiopië.

Beste vrienden en vriendinnen,

Judy en ik zijn weer heel terug na een enerverend bezoek aan Ethiopië. Wij hebben daar voornamelijk ons project: Save Heaven ass. bezocht in de hoofdstad Addis Abeba.

Na een goede heenreis vanaf Schiphol werden wij opgehaald van het vliegveld Bole in Addis door Lena,de manager van Save Heaven en door Haile die in ons bestuur de steun en toeverlaat is en ons vrouwelijk management ondersteunt.

Ons hotel,het Ararat Hotel is in Addis op ca. 15 min taxi afstand van S.H.men kende ons nog en werden met open armen ontvangen.

De volgende morgen werden wij opgehaald door Lena en zijn samen met koffers vol kleding, dekens en allerlei zaken voor het huis en kinderen, per gammele taxi  vertrokken. Ik had al weinig vertrouwen in de taxi,welke naar onze maatstaven al lang naar de sloop had gemoeten,en ja hoor,ca 1,5 km voordat wij bij SH waren hadden wij een lekke band en de motor stopte ermee.

We rekenden af, 10 biir= ca 1 euro en moesten de taxi eenzaam achterlaten. Leuke eerste ervaring voor Judy! Gelukkig stonden er meteen 3 - 4 jonge sterke mannen klaar om onze spullen te dragen,en om een fooitje te verdienen natuurlijk. Lopend zijn we over de hobbel weg verder gegaan en na ca 15 min in het m Judy en Henk,wat ons erg goed deed. Het uitpakken van de koffers is altijd een spannende ervaring,wie wat past en wie wat krijgt. Gelukkig was er voor ieder iets bij,ook voor de dames die graag wat moderne kleding uit europa willen dragen en een geurtje erg op prijs stellen.

Na het uitpakken begon uiteraard de koffie ceremonie die meer dan een uur duurt en waarbij men koffiebonen in de huiseen houtskool vuurtje brand en vervolgens de bonen fijn stampt om met heet water de koffie opgiet. Met popcorn,wat daar een lekkernij is en brood was dit een hele gezellige tijd. Nadat we het huis onderzocht hadden en de noden geïnventariseerd, hebben we heerlijk met de kinderen gespeeld .Judy met het springtouw en ik met de voetbal hebben we ons goed vermaakt met de kids. Ook had Judy bellenblaas spullen meegenomen wat grote hilariteit bracht. We hebben een fijne middag gehad en voldaan teruggekeerd naar het Hotel waar we uitgeput de avond verder hebben doorgebracht. De volgende dag moesten er natuurlijk allerlei zaken worden geregeld,geld wisselen,papierwinkel van de NGO bespreken enz enz.

Henk bekijkt de cijfers van alle kinderen en deelt natuurlijk veel snoep uit

Wij zijn inkopen gaan doen en hebben een grote kast met 12  eigen vakken voor de kinderen aangeschaft. Na veel onderhandelingen een goede prijs bedongen maar toen wij de kast wilden laten afleveren moest er weer aanvullend worden betaald,opladen,extra kosten, kast op de vrachtauto vasthouden,lossen bij het huis etc.etc. Lena schaamde zich dood voor de inhaligheid van haar landgenoten maar uiteindelijk is de kast goed in huis geïnstalleerd. Wij hebben ook een TV aangeschaft. Judy vond dit een goed idee want de kinderen zijn altijd thuis. Zij komen van school en moeten dan thuis blijven,huiswerk maken en spelen in de tuin. Voor de oudere kinderen is dit wel moeilijk,die willen meer de vrijheid maar dat is helaas in de buurt veel te gevaarlijk. Nu hebben ze een TV wat  extra vertier geeft,geen MTV of CNN maar 2 “echte” Ethiopische zenders!

We zijn ook naar de Mercato geweest,dit is de grootste markt van Afrika. Duizenden mensen en wij als enige blanken. Judy moest wel even wennen,vooral aan de confrontatie met veel bedelende kinderen en invalide mensen die in lompen gekleed en er meestal zeer slecht verzorgt zijn. We hebben daar o.a. nieuwe schoenen voor de kinderen gekocht,leuke sportschoenen voor 60 birr,ca 6 euro per stuk. Het uitdelen van de schoenen is ook altijd een feest. Ze krijgen pas nieuwe schoenen als de oude versleten zijn. Als ze 2 paar goede schoenen  hebben loop je het risico dat ze 1 paar verkopen en dat is niet de bedoeling! We hebben al meegemaakt dat een oudere jongen de mooie handdoeken die we gegeven hebben stiekem had verkocht en van de opbrengst naar de videotheek ging om ondeugende films te bekijken. We leren dus om ze niet teveel te geven want  ze vallen in de omgeving al op door hun verzorgde uiterlijk en kleding.

EEEEEEEEEEEEEEEten

De kinderen willen graag hun leer resultaten aan ons laten zien en staan keurig in de rij met hun boekjes die wij zeer serieus bekijken en ze complimenteren met hun ,meestal,goede resultaten. Ze glimmen dan van oor tot oor ! Men is gewend dat als wij er zijn we ook een dagje uit gaan. Dit keer hebben we in een restaurant geluncht met Coca Cola en hun lokale voedsel. Een geweldig gezicht hoe die kleine zwarte koppies genieten van een beetje luxe. Daarna zijn we naar het enige kleine pretparkje gegaan in de gehuurde bus.

De kinderen waren door het dolle heen bij de aanblik van de glijbaan,het springkussen enz. het was er wel wat druk want er was een andere hulporganisatie met drie bussen vol straatkinderen die zich niet allemaal even rustig gedroegen,wat begrijpelijk was. Na een intensieve middag met ter afsluiting een ijsje zijn we weer naar huis gegaan waar de kinderen uitgeput onderuit gingen.

Op zondag zijn we naar de lokale Kerk gemeente geweest om de oudsten te bedanken voor hun inspanningen om de kinderen bijbelles te geven. Men vroeg ons eenvoudige Engelstalige video films met bijbelverhalen mee te brengen om de kinderen met beelden en verhalen wat makkelijker het evangelie te laten begrijpen.
Wij zijn een dag op bezoek geweest in Debre Zeit, ca 1 uur rijdIn de speeltuinen van Addis waar we o.a. de Genesis Farm bezochten. Deze Farm houd duizenden kippen, heeft tientallen koeien en veel landbouwactiviteiten Ik was hier al 3 keer te gast geweest en werd door vele werknemers gastvrij ontvangen .Gert van Putten,is de stimulator en coach van deze Farm die werkt vanuit de Nederlandse stichting Double Harvest. Men geeft hier ca 250 mensen werk en brengt ze in contact met het Evangelie,vandaar de naam Double Harvest.

Wij hebben ook de moeder van onze managers Lena en Mita bezocht die in een eenvoudige woning ons wederom met een koffie ceremonie gastvrij ontving en zeer dankbaar was voor de baan en zekerheid die we de beide dames bieden in SH.

Zondag middag werden we opgehaald door Haile en zijn vrouw om een gezamenlijk diner te hebben met  echte Ethiopische dans groepen. Na een emotioneel afscheid van de kinderen en het management zijn we zondag avond vertrokken met een bomvolle vlucht naar Amsterdam waar wij als haringen in een ton moesten zitten en helaas een niet al te beste plek hadden. Enigszins gammel maar voldaan maandag morgen aangekomen en verkouden vanwege de grote temperatuurswisseling weer thuis waar we onze eigen kinderen gezond en wel aantroffen.

Veel liefs van Henk en Judy.

Urk in Wintersferen

11 februari 2005

Afgelopen vrijdag  was het feest op Urk.

Joanne van Judith van Pieter van Geert OostAan alle mensen was gevraagd om de klederdracht uit de kast te halen en het een dagje ouderwets gezellig te maken op Urk.En er was weer van alles te doen. Vis bakken, garnalen pellen, stegentochten en de hele bevolking van het oude dorp deed vol enthousiasme mee.

Natuurlijk was Joanne van Judith van Pieter van Geert Oost ook van de partij in haar mooist Urkergoed.


 

Roelie van Jan Oost
Wanneer je Oost-genen in je hebt laat je daar
natuurlijk geen gras over groeien en probeer je er een slaatje uit te slaan......

 

Jannie van Tiemen en Grietjen van Jannetjen van Jacob
Het zijn ook altijd dezelfden die vooraan staan.
Jannie van Jan Oost en Grietje van Jannetjen van Jacob
aan een gratis gebakken visje in Wijk 3.
Ida van Roel (blauwe sjaal en rode nagels)      

 

 

  

Ida van Roel van Jan Oost pelt heftig garnalen.
Het commentaar van iedere Urker was:

"Oe kuun je nou garren pellen mit zokkere lange rooie nagels.
 In kiek urs oevuul ringen of ze omme et.........."

 

Co van Jannetjen van Zus
Ook Co van Jannetjen van Zus (geen familie maar wel van ut karrekien)
pelde of haar leven er van af hing.

"Ja, as je man op zea eblieven is in je moeten 8 kiengeren voeden dan zul je
je baggele an moeten zetten....
Volleges mij jongeren die kringen ier op de tafel.
Ur komt gien ende an dat bultjen garren..."

 

Al met al...Het was weer erg gezellig op Urk

 

’n Zomerse dag met een gouden randje in 2004

17 juli 2004

Henk Oost (zoon van ome Jan Oost en tante Marij )
Betsy, mijn vrouw,
mijn zwager en schoonzuster.

Zaterdag 17 juli brachten wij een bezoek aan de expositie van de schilder Henk Helmantel in Westeremden,  samen met mijn zwager en schoonzuster. Ik had mijn nicht Hennie (van oom Ab) uit Garsthuizen eens horen uitspreken tijdens de familiedag , “Hier komt nooit iemand langs”.

We vonden dit een mooie gelegenheid om ook Garsthuizen te bezoeken. Westeremden ligt maar 6 km van Garsthuizen.

Na een indrukwekkend bezoek aan de expositie reden we naar Garsthuizen, ik was benieuwd  hoe het er daar uit zou zien. Mijn nicht Hennie en haar man, die van beroep dominee is, wonen daar al erg lang. Na wat zoeken en vragen kwamen we terecht bij een heel groot oud huis, verscholen achter heel veel bomen en begroeiing, smijdingheweg 11.

Vrij snel kwamen 2 personen op ons af,  bleek dat dit zoon Menzo was en schoonzoon Dirk en zijn zoon Bart. Menzo bleek tijdelijk te wonen in het huis van zijn ouders, die waren helaas op vakantie. Dirk woont met mijn achternicht op nr. 7, dit huis ligt naast nr. 11. Een allerhartelijkste begroeting volgde, later kwam ook mijn achternicht van boodschappen doen weer thuis en het was erg fijn elkaar weer te zien.  Na het eerste contact volgde een rondleiding door de enorme tuin die hoort bij het huis. Een water grenzende aan de tuin was vroeger een vaarweg voor vrachtschepen, een prachtige grote tuin met verrassende hoekjes. Daarna volgde een rondleiding door het huis, we vielen van de ene verbazing in de andere, zelfs de enorme kelder werd bezichtigd waar archeologen nog verrassende en onbekende feiten hebben ontdekt die nog verder onderzoek vergden. Wat schetst onze verbazing, na deskundige rondleing door het huis werd ons meegedeeld dat er ook nog een kerk tot het familie bezit behoorde, deze staat in Rottum. Men was graag bereid om deze kerk ook aan ons te laten zien, inmiddels waren we gewend aan verrassingen, Menzo, Dirk en Bar treden ons voor naar Rottum. Het plaatsje lag ongeveer 10 km van Garsthuizen.

Toen we aankwamen bij de kerk en deze voor ons werd geopend ter bezichtiging stonden we perplex, het was even wennen aan de gedachte, een kerk in de familie! Een schitterend oud kerkje waar twee keer per maand een dienst wordt gehouden voor alle gezindten. Mijn schoonzuster mocht plaatsnemen achter het oude orgel en bracht een paar religieuze liederen ten gehore, welke ze begeleidde met haar zang, zij is in het verleden zangeres geweest bij diverse koren. Zelf ben ik nog naar boven in de toren geklommen met Dirk en Bart om het erg oude uurwerk van dichtbij te bekijken. Je raakt onder de indruk van de eenvoud en de degelijkheid van zo’n mechanisme van lang vervlogen tijden.

Toen we later weer buiten stonden viel mijn oog onmiddellijk op een oude grafsteen van het naastliggende kerkof.
Deze vermeldde de naam Jan Oost, (de naam van mijn vader en zoon!), deze was echtgenoot geweest van een vrouw die in 1876 was gestorven. Door mijn interesse voor genealogie zal nog wat speurwerk volgen om te proberen er achter te komen welke Jan Oost dit is geweest.

 

Een bijzonder woord van dank voor Menzo, Dirk en Bart voor hun onvermoeibare enthousiasme en deskundigheid waarmee ze ons hebben overladen, is op zijn plaats.
Niets was hun teveel en ze hebben ons een onvergetelijke herinnering bezorgd.


 

© mizrach 2012